Το Blog μου

Στην στρογγυλή σκηνή. Δεν κρύβεσαι από πουθενά. Έκεί. Είσαι Έσύ. Τα σπλάχνα σου σε κοινή θέα. Ουρανός. Γη. Χωρίς σύνορα. Φωνή σημαία. Πατρίδα της. Ζητάς να γίνεις.  

Πιστός. Ταχτοποιείς το μοίρασμα. Βρίσκεις χρόνο. Κοιτάς να μην αφήνεις εκκρεμότητες. Χωρίς σπατάλη. Διευθέτηση. Για να περισσεύει ζωή. Σε εκείνη να ξοδεύεις.

Αλλάζει τον ρυθμό. Κρατιέσαι σε απόσταση από τα χθες. Δεν αγωνιάς για τα αύριο. Αφουγκράζεσαι τους ήχους των βημάτων σου. Κάποια στιγμή μετράς τις ανάσες της. Μουσική σε συντροφεύει για λίγο. Ήχοι. Ονειρεύεσαι ζωή.

Σπάει την σιωπή. Διαλέγει χρόνο. Τις λέξεις επιστρατεύει. Κομπάρσοι αυτές. Απόλεμοι στρατιώτες. Δεν κρατούν γραμμή άμυνας. Πόλεμος ακήρυχτος. Μαίνεται για χρόνια.

Η εικόνα του ίδια με την πρώτη. Στέκεται όρθιος σε πείσμα των κομπάρσων γύρω του. Τους κατάλαβε όπως τον κατάλαβαν. Ξέρει. Tα καρπερά δέντρα κοπανάνε. Έγινε σημείο αναφοράς και θα μείνει στοιχειώνοντας τις αντιγραφές. Κέρδισε άγνωστος αγνώστους. Χάρισμα ανθρώπινα σπάνιο. Συσπείρωσε κι εκείνους που εύκολα αυτοδυσφημίστηκαν θύματα εικόνας που μάσκα φορά. Σερνικός. Η λέξη ντύνει τον άνθρωπο και όχι το φύλο του. Η στάση ζωής που χαίρεσαι να συναντάς.

Δεν ψάχνεις τα σημάδια της. Άηχες συμφωνίες δεμένες πόθο. Ξημερώνουν κάτω από τον ίδιο ουρανό.