Το Blog μου

Ζεις με ψίχουλα. Ένα βλέμμα της. Δυο λέξεις που δεν ήταν χαιρετισμός. Νιώθεις τυχερός. Σε αφήνει να ανασάνεις. Ελεύθερος. Χωρίς σκέψεις. Δεν ψάχνεις μαγεία. Απολαμβάνεις το προνόμιο να την βλέπεις.

Χωρίς καμία σημασία η κίνηση γύρω. Μικραίνουν οι ώρες. Τίποτα σημαντικό δεν συμβαίνει. Άχρωμες εικόνες. Λείπει η ζωή. Όταν δεν σε βλέπω.

Σου μιλάει κι ακούς μουσική. Χαϊδεύει χωρίς να σε ακουμπά. Οι λέξεις της κυματίζουν στα μάτια σου. Απλές. Κοινότοπες. Κι όμως μοιάζουν καινούργιες. Είναι οι δικές της.

Η απόλυτη μηχανή του χρόνου. Ο έρωτας. Σε μεταφέρει στην εφηβεία. Χωρίς αναστολές βουτάς στο θαύμα. Ξανά και ξανά.

Γεννιούνται βαφτισμένες χάρη. Ένα απλό τίναγμα. Μια μικρή μεταβολή. Κλειδώνει τα μάτια σου. Σαστίζεις να βρίσκεις τόσο εύκολα τις απαντήσεις. Μια δόση από το θαύμα της δημιουργίας. Ξανθιά, μελαχρινή, κοκκινομάλλα. Όποιο χρώμα. Επιβεβαιώνεις γιατί είσαι εδώ. Χωρίς ανθρώπινους νόμους να περιγράφουν αντιγραφείς.

Αρκεί να είναι κοντά. Σβήνει τον χρόνο. Δεν σπαταλάς. Σαν παραμύθι. Η δική σου Πριγκίπισσα.

Ανασαίνεις την χαρά. Γεμίζεις το οξυγόνο της. Αφήνεις τα χείλη ελεύθερα να σχηματίσουν γραμμές στο πρόσωπο σου. Μια στιγμή. Ένα σούρουπο.

Μειώνεις την απόσταση. Πιστεύεις. Ψάχνεις την επόμενη στιγμή. Προσέχεις. Εύθραυστος κόσμος. Ο δικός της. Θέλεις να βρίσκεσαι εκεί.

Μένεις μόνος να ατενίζεις την εικόνα. Ομιλούσα κάποιες φορές. Ατάραχη. Ταξιδεύει μαζί σου. Συμμάχησε με τον χρόνο. Μια τυραννία που δεν ζητάς να λήξει.