Κάποια φορά μπορείς να κοροϊδεύεις τον χρόνο. Να κρύβεσαι. Σε πηγαίνει η κίνηση των άλλων μέσα στο peloton. Προσέχεις όλες τις μικρές λεπτομέρειες γύρω σου. Φτιάχνεις ψηφιδωτά με τις εικόνες. Ονειρεύεσαι με τα μάτια ανοιχτά. Μπορείς. Νιώθεις πως ζεις.
Τα βιβλία μοιάζουν με τις όμορφες παραλίες. Προορισμένες να έλκουν. Επιλογή του κολυμβητή να παραμείνει στα ρηχά ή να τολμήσει να κολυμπήσει βαθύτερα.
Προβάλεις το μέλλον σου. Αντίσταση. Κάθε τώρα ζητάς. Με το βλέμμα στυλωμένο. Αιώνια ψυχή.
Οι σκέψεις εικόνες αμολιούνται ελεύθερες. Γεμίζουν ουρανό όμορφο. Αθώες. Παντρεύουν μοίρες. Σε ένα σύμπαν που γεννάει τις ζωές.
Μια εποχή. Ζεις σε κενό χρόνου. Χωρίς οι ανασφάλειες των ανθρώπων να αγγίζουν το κάθε αύριο. Ξημερώνεις τον έρωτα.
Μια αόρατη κλωστή. Δένει το αύριο μαζί σου. Δεν συναντάς ποτέ την άλλη άκρη της. Ένα πρόσωπο. Μπορεί να απαντά. Ερωτήσεις που δεν έγιναν.
Πολλοί στους αιώνες. Έρμαια των λίγων. Επιδιώξεις με λίπασμα ζωές. Καρποφορούν κακό.
Δεν ξέρεις. Χαμένος. Κολυμπάς ανάμεσα σε ειδικούς. Είναι Βαβέλ. Τον δοξάζεις.
Χαμένη ισορροπία. Κυριαρχεί. Μετεωρολογικά φαινόμενα την επιβεβαιώνουν.
Σταματάς στην σελίδα. Δεν υπάρχει ζωή. Οι λέξεις σου. Στέκουν σε στάση προσοχής. Ένα παράγγελμα σου δεν ακούγεται. Η ιστορία μπορεί να περιμένει. Όσο χρειαστεί η ανάσα σου.
