Φτάσαμε στην άκρη ενός κόσμου ζωντανού νεκρού. Εθισμένου στην πλαστική ηδονή. Στο φαγητό στην διασκέδαση στο σέξ στην καριέρα. Πασχίζει να πετύχει χωρίς κόπο. Σε αυτό το κόσμο που απεμπολεί μέρα τη μέρα τις ανέσεις του κάποιοι κουβαλάνε μια ψυχή. Εαν δεν εχει ψαχνό είναι τελειωμένοι. Το ψαχνό δεν γυαλίζει όπως τα ακριβά αξεσουάρ αλλά βροντάει τη Γη σαν τεράστιο subwoofer.

Απλοί τουρίστες σε αυτόν τον κόσμο ξεχνάμε να ζήσουμε το ταξίδι.Ψάχνουμε τους σταθμούς. Κι όμως υπάρχουν κι άλλοι που χάνονται δίπλα μας. Θύματα οι δευτεροτρίτοι αλλά και εκείνοι που δεν ανήκουν αλλά γεννιούνται στις απώλειες.

Βουβοί στη ζημιά. Μάρτυρες της ήττας μας. Απόλεμοι. Έποικοι πατρίδας ηρώων. Οπαδοί φτηνής μαγκιάς. Μουτζούρα στην Ιστορία.

Ξεφτίζουν εύκολα τα φθηνά ρούχα. Σαν τους ανθρώπους. Χαμένοι στα ίχνη που έσβησε το χιόνι της μνήμης.

Διαβάζεις λέξη λέξη το παραμύθι. Χωρίς ανάσα, λαίμαργα. Εικόνες χορεύουν μέσα στα μάτια σου. Αυτή μπορεί να πετά. Να γίνεται σταγόνα. Η μυρωδιά της. Τυλίγει τη ζωή σου. Ανοίγεις τα μάτια και είναι εκεί. Σε κόσμο που δεν εξερευνά. Δεν ανακαλύπτει. Εσύ ζείς το αιώνιο μυστικό. Αυτό που όσοι έμαθαν δεν μαρτυρούν.

Βρίσκεις. Aνάσες για την επόμενη στιγμή. Κέρδισε αξία μιας ζωής αυτή.

Εγωϊσμός. Να αναπνέεις το πείσμα για τη νίκη που ζητάει να ανακαλύψει καινούργια όρια στην θέληση σου.

Η ανάγκη έγινε ο σκληρότερος αφέντης.

Στην άκρη του ορίζοντα. Eκεί που σμίγουν τα μπλέ της Θάλασσας και του ουρανού. Εκεί κολυμπούν τα μάτια μου. Ψάχνουν τη ζωή μακρυά. Απόσταση στην ασχήμια των ανθρώπων.