Στο δικό σου παραμύθι. Σιωπηλή η Πριγκίπισσα. Λάμψη σκορπίζει.

Κοιτάζεις. Ίσια μέσα στα μάτια της. Κάθε φορά. Ίδια η δίψα. Γελάει πλατιά. Αγκαλιάζει το δικό σου βλέμμα. Μια χαρά ακόμη. Προσθέτει αξία.

Άλυτες απορίες. Γεμίζουν ουδέτερο χρόνο. Ασήμαντος προχωράει αυτός. Μέχρι να σε φέρει στην ζωή μου.

Διαφεντεύεις. Αφήνεις την χαρά να τρυπώνει σαν το φως στην χαραμάδα. Κρατάς το όνειρο ζωντανό.

Μπαινοβγαίνεις στην ζωή χωρίς κανένα κλειδί μου. Εύκολα. Δεν ρωτάς. Ξέρεις. Δεν ψάχνεις. Υπάρχει το ανθρώπινο στίγμα. Έχεις την Μεγάλη καρδιά. Μπορεί να το βρει παντού.

Ζεις με ψίχουλα. Ένα βλέμμα της. Δυο λέξεις που δεν ήταν χαιρετισμός. Νιώθεις τυχερός. Σε αφήνει να ανασάνεις. Ελεύθερος. Χωρίς σκέψεις. Δεν ψάχνεις μαγεία. Απολαμβάνεις το προνόμιο να την βλέπεις.

Χωρίς καμία σημασία η κίνηση γύρω. Μικραίνουν οι ώρες. Τίποτα σημαντικό δεν συμβαίνει. Άχρωμες εικόνες. Λείπει η ζωή. Όταν δεν σε βλέπω.

Σου μιλάει κι ακούς μουσική. Χαϊδεύει χωρίς να σε ακουμπά. Οι λέξεις της κυματίζουν στα μάτια σου. Απλές. Κοινότοπες. Κι όμως μοιάζουν καινούργιες. Είναι οι δικές της.

Η απόλυτη μηχανή του χρόνου. Ο έρωτας. Σε μεταφέρει στην εφηβεία. Χωρίς αναστολές βουτάς στο θαύμα. Ξανά και ξανά.

Γεννιούνται βαφτισμένες χάρη. Ένα απλό τίναγμα. Μια μικρή μεταβολή. Κλειδώνει τα μάτια σου. Σαστίζεις να βρίσκεις τόσο εύκολα τις απαντήσεις. Μια δόση από το θαύμα της δημιουργίας. Ξανθιά, μελαχρινή, κοκκινομάλλα. Όποιο χρώμα. Επιβεβαιώνεις γιατί είσαι εδώ. Χωρίς ανθρώπινους νόμους να περιγράφουν αντιγραφείς.