050913 Ιερός Αύγουστος

Κόκκοι άμμου. Σπαρμένοι. Εικόνα της ομορφιάς του κόσμου. Ακίνητοι. Αναμονή. Αέρας η ζωή. Μας πηγαίνει. Η θάλασσα ορίζει το σύνορο. Χαρά. Αποδέχεσαι. Έγινες κομμάτι του. Στην ησυχία του καλοκαιριού βρίσκεις σκιά να ακουμπήσεις όλα αυτά που κουβαλάς. Ζωντανή αποσκευή, αναπνέεις σελίδες του βιβλίου της ζωής σου. Δεν ήθελες να έχεις εξοχικό. Να μοιράζεσαι τις ιστορίες του χειμώνα με τους εποχικούς σου γείτονες. Μερικές φορές θες να χτυπήσεις νοερά τη πλάτη σου. Να αφήσεις ένα μπράβο να στρογγυλοκαθίσει πάνω σου. Ο προορισμός σου μοιάζει να είναι μια απόφαση. Είναι ενθαρρυντικό να έχεις τέτοιες. Σίγουρα οι ψυχολόγοι δίνουν ερμηνεία σε αυτήν τη συμπεριφορά. Δεν έψαξες να βρεις γειτονιά. Back to the basic. Μια θάλασσα βρέχει τις ώρες σου. Ρολόι που θέλεις να μείνει πίσω στο χρόνο. Να σου δώσει περισσότερες στιγμές από όσες χωρούν στο κουτί κάθε ημέρας. Σαν θεραπευτήριο για όλες τις ζημιές πιάνεις κρεβάτι κοντά της. Ο αέρας της ποτίζει τις πληγές σου. Μια ευλογημένη συντροφιά. Μπορείς να ταξιδέψεις πίσω. Να ανακαλύψεις. Στην αγκαλιά της μητέρας φύσης. Το γάλα της σε πλημμυρίζει με γαλήνη. Δεν φοβάσαι να ακουμπήσεις τις πληγές σου. Συμμετέχεις. Η εκπαίδευση μας για τη ζωή. Μοιάζει σαν να φυτεύεις στο χώμα μια τριανταφυλλιά. Οι γονείς μας, κληρονόμοι τέχνης μας φροντίζουν. Είμαστε τα λουλούδια τους. Αυτά που θέλουν να γίνουν όμορφα και να ευωδιάζουν με το άρωμα τους. Οι άνθρωποι τριαντάφυλλα οι περισσότεροι. Καταδικασμένοι να πληγωθούν, να σπάσουν. Μοίρα που δεν επιλέγουν. Δεν μπορούν να ζητήσουν το μητρικό γάλα αντί των παρασκευασμάτων της βιομηχανίας. Τα πρώτα ξυπνήματα οι Ανατολές τους σκηνές από σενάριο που άλλοι επιλέγουν. Οι γονείς, οι ιερείς του Ναού της οικογένειας. Το πρώτο και τελευταίο σύνορο ενός κόσμου χωρίς κανόνες. Φορτωμένος μίσος. Σαν λάσπη. Καλύπτει τα παρτέρια των ανθρώπων. Την ματαιοδοξία τους. Μια λαιμαργία που κατάρα δεν την αφήνει να χορτάσει. Πως μένουν χωρίς το λουλούδι ; Κλαριά γεμάτα αγκάθια. Βέργες. Στέκουν κάτω από ουρανό. Στολίδι Του Θεού στους ανθρώπους. Ψάχνουν την ευτυχία ξεχνώντας τη χαρά να υπάρχεις. Να μπορείς να είσαι εκεί. Όπου δικοί σου άνθρωποι γράφουν το βιβλίο της ζωής. Τοποθετείς σταθμούς στον ορίζοντα. Κρεμιέσαι πάνω στην προσπάθεια. Διεκδικείς νίκη. Βουτιά στο τσίρκο της ζωής. Χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Η προσδοκία. Οξυγόνο. Φουσκώνει μέσα σου. Αλλάζει το ρυθμό στο βήμα σου. Σβήνει τα άσχημα. Φωτίζει ένα άγνωστο αύριο. Γλυκιά μέθη. Έρωτας για ζωή. Ακλόνητη πίστη. Παρουσία που σαν λείψει γρήγορα γίνεται απουσία. Στην άκρη του ορίζοντα εκεί που σμίγουν τα μπλε της θάλασσας με του ουρανού. Εκεί κολυμπούν τα μάτια μου. Ψάχνουν τη ζωή μακρυά. Απόσταση στην ασχήμια των ανθρώπων. Ιερός Αύγουστος. Απλώνεις τα όνειρα δίπλα στη θάλασσα. Δεν βαριέσαι να τα κανακεύεις όλη μέρα. Τα δικά μου λάμπουν μέσα στα σκοτάδια των ημερών που πέρασαν. Πολλές αυτές βαραίνουν πάνω μου. Ένας αγώνας να συναντήσω το πεπρωμένο μου. Μια νίκη που θα με λυτρώσει από το σκοτάδι. Περνάει χρόνος ανάμεσα στην ανάσα και την μεγάλη εισπνοή. Εκείνη. Την ζεις ψηλά. Όταν καθαρός ο ορίζοντας αποζημιώνει κάθε δαπάνη σου. Χελιδόνι πετάω σε ζεστά κλίματα. Αναγκαία σπατάλη στην ραστώνη. Μια ειδωλολάτρισσα. Ξελογιάζει τους ανθρώπους με συνένοχο